Felipe Caporali
Crossing universes: Improvisatie met de boog vanuit de versmelting van klassieke en jazzmuziek
Binnen jazz wordt het gebruik van de strijkstok voor improvisatie als een verrijkende techniek beschouwd voor het ontwikkelen van een instrument-eigen idioom op de contrabas. Doorheen de geschiedenis hebben veel contrabassisten een eigen benadering van het boogspel ontwikkeld, maar het ontbreken van specifiek materiaal gewijd aan arco improvisatie binnen geïmproviseerde jazz en andere niet-klassieke genres maakt dat deze praktijk grotendeels onderbenut blijft. Dit doctoraatsonderzoek van Filippe Caporali heeft als doel om vanuit de artistieke praktijk een strijkmethode voor contrabas te ontwikkelen die elementen uit jazz en westerse klassieke muziek combineert, met een focus op improvisatie. De verschillende manier van fraseren, het specifieke vocabularium en timbre, de behoefte aan flexibiliteit om “on the spot” te componeren en spontaan te interageren creëert inherente problemen waarvoor de tools aangereikt in de jazz- en klassieke muziekopleiding niet altijd volstaan.
Om deze tools te kunnen aanpassen en ontwikkelen, wil dit onderzoek beide tradities combineren door de gemeenschappelijke kenmerken als vertrekpunt te nemen. Op basis van bestaande pedagogische methodes en van de muziektheoretische analyse van de arcostijl van enkele van de meest representatieve jazzcontrabassisten zullen nieuwe oefeningen worden ontwikkeld. Daarnaast zullen deze stilismen geïntegreerd worden in de dagelijkse spelpraktijk van de onderzoeker teneinde de validiteit van dit onderzoek in de praktijk te duiden.
Stéphane Galland
Cultural roots and interactions of contemporary rhythm in jazz
Geïnformeerd door ruim dertig jaar onderzoek naar en speelervaring met het concept “ritme” in diverse culturele, sociale, geografische, filosofische contexten, alsook met het zoeken naar manieren om een betere kennis van ritme te ontwikkelen en een universele toegang tot de verschillende zijtakken ervan te bieden, streeft Stéphane Galland ernaar om de talrijke elementen die in de loop der jaren ontdekt werden in diens muziekpraktijk verder te verdiepen. Galland kan bogen op samenwerkingen met enkele van de belangrijkste ritmemeesters uit verschillende tradities, zoals Umayalpuram K. Sivaraman uit India, Doudou N’Diaye Rose uit Afrika, Misirli Ahmet uit Turkije, het trio Chemirani uit Iran, alsook tal van andere musici uit onder andere Bulgarije, Egypte, Syrië, Griekenland en de Verenigde Staten.
Dankzij diens dubbele vorming als klassieke percussionist en jazzdrummer alsook door diens speelervaring in allerlei muzikale contexten (bv. jazz, hedendaagse muziek, funk, niet-westerse muziek), heeft Galland idiomatische tools kunnen ontwikkelen om elke idee achter elke specifieke ritmische benadering te decoderen met als expliciete doel om de kennis over hoe verschillende ritmische benaderingen en visies te integreren over te dragen aan collega-artiesten. Deze uitgebreide, voortdurende muzikale en interculturele ervaring heeft hem geholpen te begrijpen welke elementen toelaten om van één ritmische wereld naar een andere te gaan, van één gedachte naar een andere, van één gevoel naar een ander en als dusdanig de gemeenschappelijke wortels te ontdekken van al deze ritmische zijtakken.
Filippe Caporali Leonelo
Crossing Universes: Bow improvisation by combining classical and jazz music
Binnen de jazz wordt het gebruik van de strijkstok voor improvisatie gezien als een verrijkende techniek voor het ontwikkelen van een instrumentaal idioom op de contrabas. Door de geschiedenis heen hebben veel bassisten hun eigen benadering van strijken ontwikkeld, maar het gebrek aan specifiek materiaal dat zich richt op arco-improvisatie binnen geïmproviseerde jazz en andere niet-klassieke genres zorgt ervoor dat deze praktijk grotendeels onderbenut blijft. Dit doctoraal onderzoek heeft als doel, op basis van artistieke praktijk, een strijkmethode voor contrabas te ontwikkelen die elementen uit de jazz en de westerse klassieke muziek combineert, met een focus op improvisatie. De verschillende manieren van fraseren, de specifieke woordenschat en klankkleur, de flexibiliteit die nodig is om "on the spot" te componeren en spontaan te interacteren, brengen inherente uitdagingen met zich mee waarvoor de tools uit de jazz- en klassieke muziektraining niet altijd toereikend zijn.
Piergiorgio Pirro
Spectral techniques in jazz performance
Spectralisme is een houding ten opzichte van muzikale compositie die opkwam in Europa van de jaren zeventig, vooral door het werk van een groep Franse componisten zoals Gérard Grisey en Tristan Murail. Spectrale muziek verlegt de aandacht van discrete muzikale categorieën naar noties van proces, continuïteit, en de verkenning van perceptuele en culturele grenzen.
Het doel van dit doctoraatsonderzoek is de toepassing van spectrale technieken en attitudes in de compositie- en uitvoeringspraktijk van de jazz te bestuderen, en dit vanuit het perspectief van een klavierspeler in de hedendaagse wereld van de digitale muziek. Piergiorgio Pirro heeft een bijzondere interesse in het ontwikkelen van nieuwe geluiden en harmonieën die de mogelijkheden van de gelijkzwevende piano overstijgen, terwijl hij de manieren onderzoekt waarop de verandering naar een spectrale houding het jazzensemble als een creatief collectief beïnvloedt.