In zijn doctoraatsonderzoek onderzoekt pianist Piergiorgio Pirro de toepassing van technieken uit de vroege Franse spectrale muziek op de co-creatieve dynamiek van een klein jazzensemble. Zijn artistieke onderzoeksproject, waarbij veertien muzikanten en drie jazzbands betrokken zijn, combineert praktijkgericht onderzoek met theoretische reflectie.
De introductie van modellen en paradigma's uit het spectralisme in het functioneren van het kleine jazzensemble brengt een complex netwerk van factoren aan het licht, wat leidt tot een grondige herconfiguratie waarin nieuwe instrumenten worden gebouwd en bespeeld, oude gewoontes moeten worden afgeleerd, ongebruikelijke interacties ontstaan en theoretische kaders in de praktijk met elkaar botsen.
Naast een verslag van artistieke mogelijkheden en technische/cognitieve beperkingen, werpt de studie licht op culturele dynamieken die diep geworteld zijn in het collectieve musiceren van jazzartiesten.
Academisch promotor: Maarten Stragier. Artistiek promotor: Michelino Bisceglia.
